Gecenin sessizliği - Sezin Demirel - Sezin Demirel

Ormanın derinliklerinde, ay ışığının yere dokunduğu, rüzgârın yapraklarla fısıldaştığı bir gecede… Sessizlik vardı ama cansız değildi; içinde binlerce küçük hayatın nefesi duyuluyordu. O gece, gölgeler arasında üç küçük dost bir araya geldi: Meraklı bir sincap, ürkek bir tavşan ve ağırbaşlı bir kirpi. Onlar konuşmazdı, ama birbirlerini anlardı. Rüzgâr estiğinde sincap kuyruğunu sallardı, tavşan kulaklarını dikerdi, kirpi hafifçe içe çekilirdi. Bu, onların diliydi. Siyah bir zemin gibi uzanan gece, her birini görünmez kılıyor ama aynı zamanda saklı bir bağ kuruyordu aralarında. Gecenin içindeki bu buluşma, doğanın en sakin ânını temsil ediyordu – bir tehdit yoktu, bir kaçış gereği yoktu, sadece varoluş vardı. Sessiz, dingin, saf. Bir usta seramikçi, bir gece rüyasında bu üç dostu gördü. Uyandığında onları unutmamıştı. Onların sessizliğini, uyumunu ve gecenin o derin duygusunu siyah bir vazonun üzerine işledi. Parlak siyah zemin, geceyi simgeliyordu; sincap, tavşan ve kirpi ise o sessizliğin içindeki yaşamın ta kendisiydi. İşte bu yüzden, bu vazonun adı: Gecenin Sessizliği. Bir buluşmanın, bir anlayışın ve söze gerek kalmayan bir dostluğun zamansız anısı.