Müge Kübra Zobu’nun Sessizliğin Renk Alanları; çalışmalarında figüratif soyutlama ekseninde gelişen bir içe dönüş sürecini izleyiciyle buluşturuyor. Sanatçı, akrilik çalışmalarında figürü parçalayarak yeniden kurarken, söze dönüşemeyen duyguları yoğun renk alanlarıyla görünür kılıyor. ‘Sergi, sessizliğin durağan değil; dönüşen ve çoğalan bir alan olduğunu vurguluyor’.
Sanatçı, Bu sergideki eserlerinde ; dış dünyanın kaotik seslerini ve sessizce ağırlaşan, gölgelenmiş duyguları tuvalinde estetik bir dönüşüme uğratır. Eserlerdeki yoğun doku ve canlı renk paleti, içe dönük bir bakış açısıyla kötülüğün perdelediği iyiliği yeniden inşa etme çabasıdır. Her fırça darbesi, hayatın ağırlığına karşı örülen renkli bir koruma katmanı ve griliğin ortasında parlayan bir umut arayışıdır.
