Papatya Köklü At Ağacı - Esra Nişancı

.Papatyaların olağanüstü bir mucizesi varmış , lakin bunu ne papatyaların kendileri biliyormuş ne de muzicenin ne olduğunu bulabiliyorlarmış ..Mücizelerini hiç öğrenmeden yok olup gitmek istemiyolarmış, derken, birden her yer toz duman olmuş ve patlamalar meydana gelmiş .... Papatyalar gözünü açtıklarında çok azı hayatta kalmış ,gece olmuş her taraf simsiyah ve korka korka birbirlerine sarılıp uyuya kalmışlar ..sonra bir ışık belirmeye başlamış bu ışık her tarafı güzel renklerle dolduran ışıl ışılmış ,güneş ilk kez gördüğü papatyalara sormuş siz kimsiniz? ..papatyalar biz papatyalar gezegeninde yaşayan papatyalarız bizim topraklarımız ,ailemiz yok oldu sadece biz kaldık siz bizi aydınlattınız ,siz olmasaydınız hepimiz karanlıkta yok olacaktık ...güneş papatyaların bu haline çok üzülmüş ve onlara ışıklarından vermiş, siz ben gittikten sonra bu ışıklarla aydınlanacaksınız ve o zaman korkmayacaksınız ...günler günleri kovalamış aylar ayları yıllar yılları derken papatyaların yanına çok hasta bir gezegen gelmiş papatyalar bu gezegene çok üzülmüşler ve ona yardım etmek istemişler gezegen artık ölmek üzere olduğunu içinde hiçbir canlı yaşamadığını ve toprakların kuruduğunu söylemiş ve papatyalara siz benim gezegenimde yaşarmısınız diye sormuş ..papatyalar çok şaşırmış nasıl olur da kuru toprakta yaşarız, biz orada ölürüz diye düşünmüşler ..yaşlı gezegen üzülerek giderken eskiden benimde çok güzel yeşilliklerle dolu bir hayatım vardı demiş ..papatyalar aralarında konuşmuşlar ve biz senin gezegenine geleceğiz demişler ..yaşlı gezegen buna çok sevinmiş .bazı papatyalar gitmek istememiş ve 7 kardeş papatya el ele tutuşup o gezegene gelmişler...ve gezegenin içi çok kötüymüş kuru ve susuz..papatyaların bazıları günler geçtikçe ölmeye başlamış ...son iki papatya kamış ve buradan kaçayı planlamışlar lakin buradan çıkış yokmuş ..günlerce ağlayan papatyalar artık solmak üzereymiş birbirlerine sarılmışlar ve kendi göz yaşlarıyla bir fidana dönüşmüşler fidan öyle bir mucizeymiş ki yapraksız kuru….