Son Mektup - Ardacan Maral

Son Mektup Bu eser, bulunduğu yerden değil, bir ihtimalden etkilenen insanı anlatır. Elindeki yanan mektup geçmişidir; geride bıraktıkları, vazgeçtikleri, cevap bulamadıkları... Onu yakar çünkü bazen ilerlemek, taşımaktan vazgeçmeyi gerektirir. Mavi, tanrısallığı ve tevazuyu; kırmızı ise insanlığı ve dünyaya bağlılığı simgeler. Arkadaki yanan şehir, insanın kurduğu geçici dünyayı temsil eder. Kuru kafa (memento mori) her şeyin sonlu olduğunu hatırlatırken, çuval ömür boyu biriktirdiğimiz yükleri taşır. Adam iki dünyanın arasında durur: Bir yanda bildiği hayat, diğer yanda yalnızca varlığına inandığı bir ihtimal. Son Mektup, geçmişe yazılmış bir veda değil; henüz ulaşılmamış bir umuda atılmış ilk adımdır. Çünkü bazen insanı yola çıkaran şey, bulunduğu yer değil, başka bir yerin mümkün olduğuna dair sarsılmaz histir.