Bazen hayatlarımızın bir bölümü bitiyor. İnsan korku içinde, bitmemesi için elinden ne geliyorsa yapıyor. Bazen de sadece dua edebiliyor.
Fark edemiyoruz o an. Ne kadar yanlış ve karanlık bir yerde olduğumuzu, bitmesin diye çıldırdığımız o anda aslında kendi varlığımızı oluşturamadığımızı...
Karanlığın içerisinde başlayan bir gün doğumu gibi. Bir saniye öncesinden o kadar farklı ki... Farklı olduğu için de o kadar korkutucu. Alevle kaplanıyor sanki gökyüzü. Karanlıkla ışığın, sonla başlangıcın birbiriyle kavgası gibi.
Bazen o anın içinde olup direnmektense, savaşmaktansa insan geri çekilebilmeli.
Belki de yeni gelen, öncekinden daha sensindir.
Web sitemizdeki deneyiminizi geliştirmek, site trafiğini analiz etmek ve size en iyi sanat deneyimini sunabilmek için çerezler (cookies) kullanıyoruz. Detaylı bilgi için çerez politikamızı inceleyebilirsiniz.
Çerez Bildirimi