İstanbul'da karanlık bir gece.
İnsanlar korkar genellikle karanlıktan. Ama karanlığın ışıkla yarattığı o an, doyumsuz bir seyir zevki veriyor.
Yanından koşar adımlarla geçip gittiğimiz, fark etmediğimiz o anlar... Belki de son görüşümüz olacak ama bilemiyoruz. Bilemeden, hızla, bir yerlere yetişmek için koşuyoruz.
Anı yaşamadan, durup düşünemeden... Gökyüzündeki bulutların geçişini, ışığın suda yarattığı oyunları, karşı kıyıda yaşayan insanları...
Hiçbirine bakmadan.
En önemlisi de kendimize bile bakmadan.
Yaşamadan, sadece koşuyoruz.
