Misanthrope - Pınar Soytürk

Misanthrope, insan dünyasına duyulan yabancılaşmayı ve başka bir varoluş biçimine ait olma arzusunu ele alır. Kompozisyondaki kadın figürü, insanlarla kurduğu bağlardan uzaklaşarak beyaz tavus kuşuyla özdeşleşmeye yönelir. Saflık, ölümsüzlük ve ruhsal bilgelikle ilişkilendirilen beyaz tavus kuşu, figür için insan dünyasının dışında aradığı aidiyetin simgesine dönüşür. Ancak bu yakınlaşma tamamlanmış bir dönüşüme ulaşmaz; kadın, insan ile hayvan arasında, hiçbirine bütünüyle ait olamadığı eşikte kalır. Figürün elinde tuttuğu kana bulanmış beyaz tüy, bu yarım kalmış özdeşleşmenin en belirgin izidir. Kendi bedeninden kopardığı düşünülen tüy, tavus kuşuyla kurmaya çalıştığı bağın fiziksel bir kalıntısıdır. Onu koparma eylemi ise figürün bu bağdan da vazgeçerek geride kalan aidiyetlerini bilinçli biçimde kesip atmasına işaret eder. Kan böylece yaralanmanın yanında kopuşun bedensel izine; beyaz tüy ise ulaşılmak istenen fakat tamamlanamayan dönüşümün kalıntısına dönüşür. Figürün izleyiciye yönelen ve farklı açılardan bakıldığında göz temasını sürdürüyormuş izlenimi veren bakışı, onu bütünüyle erişilmez kılmak yerine izleyiciyi bu eşikte tutar. Altın renkli arka plan ise sahneye zamansız ve kutsal bir atmosfer kazandırır. Misanthrope, bu anlam katmanlarıyla insanlardan uzaklaşmanın ardından başka bir aidiyet arayan, ancak sonunda onunla kurduğu bağı da koparan bir figürün yalnızlığını ve bilinçli geri çekilişini görünür kılar.