"Silent Echo" - Ayşin YAZICI

"Oda sessizdi. Ama boş değildi. Hiçbir şey hareket etmiyordu. Ne hava, ne ışık, ne de zaman. Her şey yerli yerindeydi. Ama içeride bir şey hâlâ devam ediyordu. Duvara asılı renkler ilk bakışta dağınık görünüyordu. Ama aslında her biri bir izdi. Söylenmemiş bir cümlenin, yaşanıp tamamlanmamış bir anın izi. Sarı, bir zamanlar duyulan ama dile gelmeyen bir heyecandı. Kırmızı, bastırılmış bir öfke ya da yarım kalmış bir tutkuydu. Mavi ise anlatılmamış bir ağırlık—derin ama sessiz. Hiçbiri kaybolmamıştı. Sadece… konuşmayı bırakmışlardı. İnsan çoğu zaman sessizliği yanlış anlar. Onu yokluk sanır. Oysa sessizlik, en çok şeyin biriktiği yerdir. Yankı da tam burada doğar. Bir söz söylenmez. Ama etkisi kalır. Bir şey biter. Ama izi sürer. Ve zaman geçtikçe, o izler görünmez hale gelmez— sadece daha derine iner. Sonra bir gün, hiç beklenmedik bir anda, çok hafif bir his yükselir. Nereden geldiğini tam bilemezsin. Ama tanıdıktır. İşte o, yankıdır. Sessiz ama gerçek. “Silent Echo” bunu anlatır: İçeride kalan hiçbir şey gerçekten kaybolmaz. Sadece sesini değiştirir."