Üretim sürecimde yüzeyi yalnızca bir zemin olarak değil, müdahale edilen ve sonuçları olan bir alan olarak ele alırım. Katman, doku ve malzeme; anlatı kurmak için değil, kararları görünür kılmak için kullanılır. Ortaya çıkan işler, estetik bir öneri sunmaktan çok, mekânla kurulan bilinçli bir duruşu temsil eder. Çalışmalarımda kontrol ile sezgi arasındaki denge belirleyicidir. Her parça, planlanmış bir yapının içinde kontrollü kırılmalar barındırır; bu kırılmalar işi tanımlayan unsurlardır. İşlerim izleyiciye yön vermez, açıklama talep etmez ve kendini anlatma ihtiyacı duymaz. Varlıklarıyla bulundukları alanı yeniden tanımlarlar.