Bazen hayatlarımızın bir bölümü bitiyor. İnsan korku içinde, bitmemesi için elinden ne geliyorsa yapıyor. Bazen de sadece dua edebiliyor.
Fark edemiyoruz o an. Ne kadar yanlış ve karanlık bir yerde olduğumuzu, bitmesin diye çıldırdığımız o anda aslında kendi varlığımızı oluşturamadığımızı...
Karanlığın içerisinde başlayan bir gün doğumu gibi. Bir saniye öncesinden o kadar farklı ki... Farklı olduğu için de o kadar korkutucu. Alevle kaplanıyor sanki gökyüzü. Karanlıkla ışığın, sonla başlangıcın birbiriyle kavgası gibi.
Bazen o anın içinde olup direnmektense, savaşmaktansa insan geri çekilebilmeli.
Belki de yeni gelen, öncekinden daha sensindir.
